Not alone: verstoppertje spelen op een andere planeet

not alone

Het concept van Not alone is best origineel te noemen.  Bij de meeste spellen werken alle spelers voor eigen rekening of moeten ze allemaal samenspannen tegen het bordspel.  Not alone daarentegen laat 1 speler in de huid (of misschien wel schubben) kruipen van een monsterlijk wezen op een veraf gelegen planeet.  De rest van de spelers zijn ruimtevaarders die op de planeet van het wezen zijn gestrand.  Het beestje in kwestie heeft maar één ding in gedachten: alle ruimtevaarders zo snel mogelijk één laten worden met de planeet.  Een verbloemende manier om aan te geven dat het beest iedereen een kopje kleiner probeert te maken en tot voedsel voor de plaatselijke fauna en flora wil herleiden.  Ieder zo zijn hobby …

1 tegen allen en allen tegen 1

Eén speler neemt dus de rol van het moordzuchtige beestje op zich.  Alle andere spelers vormen “de prooi” en moeten uit de klauwen van het wezen zien te blijven.  Dit doen ze door de verschillende locaties op de planeet te ontdekken en er voor te zorgen dat het wezen niet kan raden op welke locatie elk van de spelers zich bevindt.

De planeet is opgedeeld in 10 locaties.  Deze liggen in de vorm van zogenaamde locatiekaarten uitgestald voor de speler die de rol van het alien-monster op zich neemt.  Het wezen heeft dus van begin af aan zicht op de volledige planeet.  Logisch, want het is de thuishaven van het beestje.

De andere spelers beginnen het spel met slechts 5 locatiekaarten die ze gedekt in hun hand vasthouden.  Zij hebben dus slechts zicht op de helft van de planeet.  Naarmate ze met succes het wezen ontwijken, activeren ze speciale eigenschappen die op de locatiekaarten staan aangeduid.  Zo kunnen ze de 5 bijkomende locatiekaarten eveneens in handen krijgen.  Net als het wezen krijgen ze dan kennis van de complete planeet.  Hoe meer locatiekaarten de ruimtevaarders in handen hebben, hoe moeilijker het voor het wezen wordt om te raden waar de prooien zich bevinden.

Wie niet weg is, is gezien …

Not alone wordt in verschillende rondes gespeeld.  Hoe meer spelers er zijn, hoe meer rondes.  Elke ronde bestaat uit 4 fasen.  De ruimtevaarders proberen zich in feite te verstoppen.  Het wezen probeert te raden waar de ruimtevaarders zich bevinden.

  • Fase 1, het onderzoek: Aan het begin van een ronde kiest elke ruimtevaarder een locatiekaart uit zijn/haar hand en legt deze gedekt voor zich neer.  Dat is dan de locatie waar hij/zij zich zal verstoppen om het wezen te ontwijken.
  • Fase 2, de jacht: het wezen heeft 3 jachtfiches met verschillende effecten voor zich liggen. De ene al wat krachtiger dan de andere.  Zo is er een fiche die er voor zorgt dat spelers een locatiekaart kwijt raken, een fiche waarmee het wezen gewoonweg een vak verder opschuift op het scorebord, enz.  De alien mag één of meerdere van deze fiches leggen op de 10 locatiekaarten die het voor zich op tafel heeft liggen.  Het wezen hoopt natuurlijk dat het een fiche legt op een locatiekaart waar zich ruimtevaarders bevinden.
  • Fase 3, de afrekening: er wordt gecheckt of het wezen erin is geslaagd om met zijn fiches een locatie aan te duiden die door één of meerdere ruimtevaarders werd gekozen.  Naarmate het type fiche, worden de getroffen ruimtevaarders verzwakt of verder opgeslokt door de planeet.  Ruimtevaarders die erin zijn geslaagd om het wezen te ontwijken, mogen een eerder gebruikte locatiekaart terug in de hand nemen. Doorgaans worden ze ook extra beloond met een voordeel dat gekoppeld is aan de locatie waar ze zich succesvol hebben verstopt.
  • Fase 4: in deze fase leggen de ruimtevaarders hun gespeelde locatiekaart zichtbaar voor zich neer. Op die manier kan het wezen zien welke locaties iedere speler al heeft ontdekt.  Voor het wezen wordt het op die manier makkelijker om te raden waar een bepaalde speler zich in een volgende ronde kan bevinden.  Ook worden actiekaarten voor zowel het wezen als voor de ruimtevaarders aangevuld.

Variatie en wendingen troef

Bedoeling bij Not alone is dat de ruimtevaarders zo snel mogelijk de volledige planeet ontdekken, daarbij het wezen ontwijken, om tot slot de planeet te kunnen ontvluchten.  In het midden van de tafel ligt een soort scorebord waarop je kunt zien hoe dicht de ruimtevaarders bij hun ontsnapping zijn geraakt.  Op hetzelfde scorebord zie je eveneens in hoeverre het wezen erin is gevorderd om de ruimtevaarders te doen opslorpen door de planeet.

Op zich een redelijk eenvoudig spelprincipe dat wat weg heeft van verstoppertje of tikkertje spelen.  Ook daar is er 1 speler die probeert de rest te pakken te krijgen.  Aan het eind van iedere ronde raken de ruimtevaarders sowieso weer 1 stap dichter bij hun redding.  Dit wordt op het scorebord aangegeven door de zogenaamde “reddingssteen” 1 plaats te verschuiven op het scorebord.  Maar … als het wezen erin is geslaagd om de locatie van één of meerdere ruimtevaarders te raden, dan schuift de zogenaamde “assimilatiesteen” een stap dichter naar de totale opslorping van de ruimtevaarders in de planeet …

Bovenop het eenvoudige basisprincipe heeft Not alone echter een aantal interessante wendingen in petto.  Zo heeft iedere ruimtevaarder bijvoorbeeld een zogenaamde “overlevingskaart”.  Op die kaart staat altijd een voordeel voor de ruimtevaarder vermeld die in een bepaalde fase van het spel mag worden benut.  Ook het wezen heeft zijn eigen “voordeelkaarten” die het tijdens de jacht op zijn prooi kan benutten.

Hou er de moed maar in …

Een heel mooie extra is ook het feit dat de ruimtevaarders een bepaald “moreel” hebben.  Iedere ruimtevaarder beschikt aan het begin van het spel over 3 houten blokjes die de weerbaarheid en de moed van de speler in kwestie weergeven.  Als de locatiekaarten van een speler stilaan worden opgebruikt, heeft de speler nog maar 1 of 2 locatiekaarten in handen.  Dan is het risico natuurlijk groot dat het wezen die speler te pakken krijgt.

Op dat moment kan de ruimtevaarder ervoor kiezen om zijn/haar reeds gebruikte locatiekaarten terug in de hand te nemen.  Per 2 kaarten moet er 1 houten “moreelblokje” worden opgeofferd.  De ruimtevaarder wordt dus als het ware iets minder weerbaar, verliest voor een stuk de moed.  En dan komt het: zodra een speler alle 3 moreelblokjes heeft verloren, verliest hij/zij volledig de moed.  En een moedeloze prooi laat het wezen weer een stap verder raken op het scorebord richting totale opslorping van de volledige ploeg.  Slim gevonden en het bezorgt het spel een aangename diepgang.

Speelanderthalers conclusie

Not alone speelt bijzonder prettig.  Het basisprincipe van verstoppertje/tikkertje spelen kom je eigenlijk in niet veel spellen tegen.  Verfrissend origineel dus.  Voeg daarbij een aantal uitgekiende extra’s zoals allerlei te activeren voordelen en het goed gevonden “moreel”-systeem en je krijgt een spel dat nooit verveelt en altijd op een andere manier verloopt.  Wij zeggen: dikke duim en een plaatsje in onze persoonlijke collectie waardig.  En we durven wedden dat we zeker “not alone” zullen zijn wat onze mening betreft …  Ontdek ook onze reviews over andere party games.

Persoonlijke beoordeling: goed spel
Indicatieve leertijd: 20 minuten
Indicatieve speeltijd: 30-45 minuten
Herspeelbaar: Not alone speel je meestal een 2-tal keren na elkaar en het komt zeker regelmatig opnieuw op tafel
Aantal spelers: goed speelbaar vanaf 4 tot 7 spelers
Bezoek de officiële site

Terug naar het overzicht van de spellen reviews

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie