De Vorsten van Florence
· 't zit 'm in de details
In deze aflevering bekijken we 'De Vorsten van Florence'. Het spel kwam in 2000 oorspronkelijk onder de naam 'Die Fürsten von Florenz' uit in Duitsland en werd ontworpen door Wolfgang Kramer en Richard Ulrich.
Het is een heerlijk spel, dat ik wellicht nog steeds in pakweg mijn top 25 zal zetten.
Een licht uitdagend spel, met een vlot spelmechanisme, dat de tand des tijds heeft doorstaan.
Het is een spel dat we graag vermelden als we de (lange) lijst van topspellen door Wolfgang Kramer willen opnoemen.
Richard Ulrich zetten we daar misschien ook nog bij. De man deed met diezelfde Wolfgang Kramer ook nog El Grande, weet-je-wel?
Maar Eckhard Freytag... Die naam zullen we niet noemen.
Die laatste zorgde nochtans voor prachtige illustraties in 'De Vorsten van Florence'. Illustraties die -ik geef het toe- veelal vergeten worden als we het over dit spel hebben.
Ze zijn nochtans de moeite waard.
De reden voor dat vergeten is wellicht de intensiteit van het denkwerk tijdens dit spel.
Je hebt meestal geen tijd om achterover te leunen en effe tussendoor de mooie prentjes te gaan bekijken.
De informatie op bijvoorbeeld de architectenkaarten is erg belangrijk om te bekijken of je aan de nodige punten komt om er eentje te kunnen uitspelen.
Daardoor gaan het tekenwerk verloren in het geheel.
Het is pas als je wat afstand van het spel zelf neemt dat je die tekening ten volle in je kan opnemen.
Eigenlijk is het wat jammer van al die moeite.
Het prachtige artwork bracht niet de respons die het had kunnen hebben.
Bij nieuwe bordspellen wordt daar wellicht wat grondiger over nagedacht en komen mooie tekeningen meestal méér tot hun recht.
We mogen hier echter niet vergeten dat het over een bordspel uit 2000 gaat.
Bordspellen met uitstekende illustraties waren toen nog eerder een uitzondering, en dikwijls ging het gewoon de mist in.
(Denk hierbij bijvoorbeeld aan El Capitan, dat door de overdaad aan mooie versieringen en artwork een onleesbaar spelbord creëerde.)
Het artwork van De Vorsten van Florence was in dat opzicht een mooie stap voorwaarts.
Nog steeds te bewonderen, ook, aangezien het spel er eentje is dat bij mij jaarlijks opnieuw op de tafel komt.
Na meer dan 25 jaar, en massa's en massa's nieuwe spellen die erbij kwamen is dat een prestatie op zichzelf.
Misschien tijd om het spel nog eens uit te proberen?
Als je die niet zelf hebt, geen nood; het spel zit in onze vaste collectie!
I.C.